„Jest zima, to musi być zimno. Praw natury nie da się oszukać”. To chyba jeden z najbardziej znanych popkulturowych polskich cytatów filmowych. Dla niezorientowanych przypomnę, że pochodzi on z komedii „Miś” wyreżyserowanej przez Stanisława Bareję.

Zimno, mroźno może być. Najgorzej, gdy na dokładkę spadnie śnieg. Wtedy na sam jego widok nasila mi się spastyka, czyli niekontrolowane napięcie mięśni.

Śnieg na chodnikach i innych tzw. ciągach komunikacyjnych, oznacza mniejszą przyczepność i co za tym idzie również mniejszą stabilność. Dla osoby z niezburzonym zmysłem równowagi, przemieszczanie się w takich warunkach, nie stanowi większego problemu. Jednak dla mnie, czy dla kogoś z dziecięcym porażeniem mózgowym, samodzielne poruszanie się po zaśnieżonym chodniku, to już nie lada wyzwanie. A już, nie daj boże, gdy pojawia się oblodzenie. W moim przypadku również niskie temperatury wpływają na jakość funkcjonowania. Nie chodzi tutaj o to, że nieodpowiednio się ubieram. Po prostu tak działa mój układ nerwowy i mięśniowy i nic się z tym nie da zrobić.

Jako dziecko raczej się tym za bardzo nie przejmowałam. Pamiętam, że lubiłam hasać po śniegu, zwłaszcza po świeżym, jeszcze niepodeptanym przez ludzi. Niestety, albo i dobrze, z wiekiem włącza się większa świadomość, a co za tym idzie, pojawia się lęk przed upadkiem.

Wiem, że za to, co teraz napiszę obrońcy klimatu, zesłaliby mnie do najniższego kręgu piekła, ale ciepłe zimy, a co za tym idzie mniejsze opady śniegu, który krócej się utrzymuje, są dla mnie prawdziwym błogosławieństwem. Biały puch nie zalega przez miesiące. Utrzymuje się przez kilka, w najgorszym wypadku przez kilkanaście dni, a potem, niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, znika. I znów mogę wyjść na zewnątrz bez obaw, że się poślizgnę i przewrócę.

Śnieżne święta nie są moim marzeniem i jestem głęboko przekonana, że takich osób jest więcej.

Trzeba głośno i dobitnie powiedzieć, że takich osób, jak ja, którym śnieg utrudnia funkcjonowanie, jest znacznie więcej. Należą do nich nie tylko osoby z niepełnosprawnościami, a również seniorzy, którzy z racji wieku mają problem z poruszaniem się. Śnieg niech sobie pada w miejscowościach turystycznych, a niekoniecznie w miastach, gdzie bardzo szybko staje się pułapką i barierą, zatrzymującą niepełnosprawnych w domach.