Nigdy nie postrzegałam siebie przez pryzmat niepełnosprawności. Pewnie źródło takiej, a nie innej mojej postawy jest w sposobie, w jaki mnie wychowano. Oprócz wizyt w przeróżnych przychodniach oraz pobytach w sanatoriach, miałam normalne dzieciństwo, bez chowania mnie pod kloszem.

Od urodzenia byłam intensywnie rehabilitowania, dzięki czemu zaczęłam w wieku trzech lat chodzić. Od dziecka samodzielność była dla mnie bardzo ważna i taka została. Aby utrzymać sprawność, a dzięki niej samodzielność muszę być systematycznie rehabilitowana.